Monthly Archives: | Styczeń, 2017

Porażenie elektryczne

Porażenie elektryczne wskutek przepływu prądu elektrycznego przez ciało ludzkie może wywołać wiele zmian fizycznych, chemicznych i biologicznych w organizmie (a nawet śmierć człowieka) poprzez oddziaływanie na układ nerwowy oraz w wyniku elektrolizy krwi i płynów fizjologicznych. Porażenie elektryczne może się objawiać: – odczuwaniem bólu przy przepływie prądu, kurczami mięśni; – zatrzymaniem oddechu, zaburzeniami krążenia krwi; – zaburzeniami wzroku, słuchu i zmysłu równowagi; – utratą przytomności; – migotaniem komór sercowych (fibryłacja) – bardzo groźnym dla życia człowieka, gdyż zazwyczaj prowadzi do śmierci; – oparzeniami skóry i wewnętrznych części ciała, do zwęglenia włącznie. Prąd przemienny, przepływając przez mięśnie, wywołuje ich silne skurcze. Człowiek obejmujący ręką przewód doznaje skurczu mięśni zginających palce, co powoduje powstanie zjawiska zwanego przymarzamem (nie udaje się oderwać ręki od przewodu). Górna granica wartości prądu oderwania (samouwolnienia) wynosi (przy częstotliwości prądu 50-60 Hz) 10-12 mA. Wszędzie tam, gdzie dochodzi do stykania się i szybkiego rozdzielania różnych ciał, występuje zjawisko elektryczności statycznej. Wyładowania elektrostatyczne mogą doprowadzić do eksplozji w pomieszczeniach o atmosferze grożącej wybuchem, a podczas pracy z podzespołami elektronicznymi, np. przy naprawie lub wymianie modułów pamięci, mogą powstać uszkodzenia przyrządu spowodowane ładunkami elektrostatycznymi zgromadzonymi na osobie naprawiającej. W związku z tym stanowiska pracy elektroników powinny być wyposażone w specjalne

Technologie tynkowania ścian zewnętrznych

Najnowsze technologie wykonywania ścian zewnętrznych spowodowały, że rzadko zachodzi potrzeba wykonywania na nich tradycyjnych tynków. W budynkach mniejszych i jednorodzinnych wykonywane są natomiast ściany wielowarstwowe, ocieplane od zewnątrz styropianem lub twardymi płytami z wełny mineralnej. W takim przypadku nie jest w ogóle możliwe stosowanie tynków tradycyjnych. Dlatego powszechnie stosowane są tynki cienkowarstwowe (inaczej cienkopowłokowe) o grubości od 1,5 mm do 5 mm. Wykonuje się je z przygotowanych przez producenta gotowych mieszanek. W zależności od zastosowanych spoiw wyróżniamy następujące rodzaje tynków: Mineralne – o bardzo dużej trwałości. Charakteryzują się paroprzepuszczalnością i dość dużą wodochłonnością, ale szybko wysychają. Są odporne na działanie promieni słonecznych. Mogą być malowane farbami elewacyjnymi. Do tego rodzaju tynków używa się kruszywa kwarcowego i marmurowego, a spoiwem jest cement. Polimerowe (żywiczne) – najważniejszą ich cechą jest wodoodporność. Mają stosunkowo małą paroprzepuszczalność i są mniej odporne na silne działanie słońca. Łatwo usuwa się z nich zabrudzenia, zmywając zwykłą wodą. Można je barwić na dowolny kolor. Odmianą tych tynków są tynki akrylowe. Polimerowo-mineralne – jest to odmiana tynków mineralnych z dodatkiem spoiwa polimerowego. Dodatek polimerów zwiększa przyczepność do podłoża, a także odporność na warunki atmosferyczne. Spoiwa mineralne zapewniają natomiast dużą trwałość tynku. Mozaikowe – stanowią odmianę tynków polimerowych. Mogą być