Technologie tynkowania ścian zewnętrznych

Najnowsze technologie wykonywania ścian zewnętrznych spowodowały, że rzadko zachodzi potrzeba wykonywania na nich tradycyjnych tynków. W budynkach mniejszych i jednorodzinnych wykonywane są natomiast ściany wielowarstwowe, ocieplane od zewnątrz styropianem lub twardymi płytami z wełny mineralnej. W takim przypadku nie jest w ogóle możliwe stosowanie tynków tradycyjnych. Dlatego powszechnie stosowane są tynki cienkowarstwowe (inaczej cienkopowłokowe) o grubości od 1,5 mm do 5 mm.

tynkowanie ścian

Wykonuje się je z przygotowanych przez producenta gotowych mieszanek. W zależności od zastosowanych spoiw wyróżniamy następujące rodzaje tynków:
Mineralne – o bardzo dużej trwałości. Charakteryzują się paroprzepuszczalnością i dość dużą wodochłonnością, ale szybko wysychają. Są odporne na działanie promieni słonecznych. Mogą być malowane farbami elewacyjnymi. Do tego rodzaju tynków używa się kruszywa kwarcowego i marmurowego, a spoiwem jest cement.
Polimerowe (żywiczne) – najważniejszą ich cechą jest wodoodporność. Mają stosunkowo małą paroprzepuszczalność i są mniej odporne na silne działanie słońca. Łatwo usuwa się z nich zabrudzenia, zmywając zwykłą wodą. Można je barwić na dowolny kolor. Odmianą tych tynków są tynki akrylowe.
Polimerowo-mineralne – jest to odmiana tynków mineralnych z dodatkiem spoiwa polimerowego. Dodatek polimerów zwiększa przyczepność do podłoża, a także odporność na warunki atmosferyczne. Spoiwa mineralne zapewniają natomiast dużą trwałość tynku.
Mozaikowe – stanowią odmianę tynków polimerowych. Mogą być stosowane na zewnątrz i wewnątrz budynków. Odpowiednio dobrane kompozycje kruszyw pozwalają na uzyskanie dekoracyjnych powierzchni. Cechują się dużą odpornością na uszkodzenia mechaniczne, są więc polecane na cokoły, pilastry, ściany klatek schodowych i korytarzy. Mogą też stanowić dekoracyjny detal architektoniczny na zewnątrz lub wewnątrz budynków.
Silikonowe i silikonowo-polimerowe – łączą zalety tynków mineralnych i żywicznych. Ponieważ są odporne na zabrudzenia i łatwo je oczyścić, mają zastosowanie w miejscach narażonych na zabrudzenie. Produkowane są na bazie żywicy krzemoorganicznej i kruszywa dolomitowego.
Silikatowe (krzemianowe) – są unowocześnioną wersją znanych wcześniej tynków mineralnych na spoiwie ze szkła wodnego. Ich ciekawą cechą jest wzrost twardości z upływem czasu, wywołany wchodzeniem w reakcję ze znajdującym się w powietrzu dwutlenkiem węgla. Są odporne na deszcz i zanieczyszczenia środowiska. Ich stosowanie jest szczególnie zalecane na elewacje w zabudowie wielkomiejskiej i ośrodkach uprzemysłowionych.
Porównanie cech czterech głównych rodzajów tynków cienkowarstwowych przedstawiono w tabeli 1.2. Im więcej gwiazdek, tym lepsza ocena.
Przed wykonywaniem tynków cienkowarstwowych należy zapoznać się z instrukcją producenta. Określa ona sposób przygotowania mieszanki, optymalne warunki atmosferyczne (temperatura, wilgotność, nasłonecznienie), sposób przygotowania podłoża, możliwość stosowania sprzętu mechanicznego itp. Producenci zwykle dostarczają mieszanki w postaci gotowej do użycia albo (rzadziej) w postaci suchej, do wymieszania z wodą, w proporcji określonej w instrukcji. Woda powinna być dodana ściśle w ilości podanej i przez producenta. Nie można przekraczać limitu czasu na zużycie mieszanki po dodaniu wody. Na przykład zaprawy na tynki mineralne należy zużyć w ciągu 1-4 godzin od wymieszania z wodą, natomiast inne – do 8 godzin. Po tym czasie rozpoczyna się proces wiązania i zaprawa nie nadaje się do użycia.

About The Author

admin

Leave a Reply